Project Description

Bye bye baby belly

Veel moeders zijn trots op hun buik. De baby die erin heeft gezeten, liet z’n sporen na en dat is een mooi idee. Maar journalist Desiree Hoving vindt die rare bobbel helemaal niet zo prachtig. Zet ze de stap naar de plastisch chirurg?

‘Krijg je een jongen of een meisje?’ vraagt de leidster van de speeltuin, terwijl ik haar een euro in de hand druk. In ruil geeft ze een zwemluier aan mijn zoon Casper (3). Daarna glimlacht ze naar dochter Isis (1), die op mijn rechterarm zit. Nog voor ik me beledigd of gechoqueerd kan voelen, lach ik haar woorden weg. ‘Geen van beide, ik ben helemaal niet zwanger!’ acteer ik ogenschijnlijk luchtig.

Intussen lijkt mijn stretchjurk een eigen leven te leiden. Ik voel ’m steeds strakker om mijn lijf zitten. De leidster staart naar mijn buik. ‘Je hebt zo’n mooi klein buikje,’ probeert ze de situatie nog te redden.

Om eerlijk te zijn, kijk ik al maanden in de spiegel naar mijn buik, elke ochtend na het douchen weer. Op het denkbeeldige randje van mijn bikinibroekje prijkt een horizontale streep. Het is het litteken van twee keizersneden. Daarboven bolt een beginnend zwangerschapsbuikje met daarover een woest landschap van witte tekeningen, dat reikt tot ver boven mijn navel.

‘Hoe kan het toch dat mensen een jaar na mijn bevalling nog steeds vragen of ik zwanger ben?’ Met blozende wangen stel ik die vraag aan mijn huisarts. Ik schaam me een beetje, omdat ik geen pijn voel en bang ben dat ik me aanstel. Gelukkig neemt hij mijn vraag serieus. Als ik met ontblote buik op de behandeltafel lig en met mijn schouders iets omhoog kom, stelt mijn huisarts meteen een diagnose. ‘U heeft een diastase van de buikwand,’ zegt hij zakelijk. Diep binnen in me zwelt een koor van honderden stemmen aan dat ‘halleluja’ zingt. Wat een opluchting: mijn frustratie heeft een naam. Hoera, ik heb een aandoening!